Lehtë
E lehtë është drita e këtyre netëve,
si shpirti i kujt gjalloi pa shumë tundime,
si frymë jepet e merret ajo thjesht mes
dy burimeve, kujtimi i saj është po ashtu
i lehtë si brymë; i thjeshtë është bari nën të,
kaq jemi tash, veç një tejduk për rrezet
që na shkrijnë, një shtresë akulli nën gjuhën
e kujt tret kohë e përmbarime… Të vdes
dua unë në netë të tilla, të shtrihem si fije
në sqep e t‘u ndih të ndreqin foletë e tyre
zogjtë që vijnë e shkojnë sërish në qiej,
zogjtë e zinj sqepverdhë, zogjtë e zinj
si hije… kredhur aty të harroj vetëdijen,
të harroj ç’kam qenë e peshën të hedh tej,
ngricën ta rrëzoj mbi tokë e të ngrihem
ashtu drejt yjeve që t’verbojnë krejt…
.
.
Praying Mantis
