Njëzetekatërsh

Guido Ceronetti

 

Prej vazhdës tënde në gjithçkanë tragjike

Asgjë mos mbestë, s’ka sesi; vetmuar

Qoftë demiurgu i saj përballë dalldisë së tij.

Mu në mes mishit të pafund copë

Veçanti e pafaj

E formës tënde, e shpirtit, kaq.

 

Un Ventiquattro

 

Della tua impronta nel tragico Tutto 

Non resti niente, non può restare; solo 

Sia il suo Demiurgo in faccia al suo delirio. 

Tra la carne infinita essermi aggiunto 

L’unicità innocente 

Della tua forma, anima, è già tutto

 

(Poesie 1968 – 1977, 1978)